بلد گويد اگر چه در آن بنائى يافت نگردد . وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ پس از درخواست امنيت مكه از خداوند تقاضا مىكند كه ثمرات و فواكه و ميوه‌جات در اين شهر حاصل آيد زيرا ظاهرا در آن وقت مكه بيابانى بوده لم يزرع و براى آنكه مردم در آنجا آسايش نمايند و مشغول عبادت و مناسك حج شوند البته بايستى هم امن باشد و هم حاصلخيز و مفسرين گويند آنكه حضرت دعاى خود را اختصاص داد به كسانى كه ايمان دارند از امنيت و فراوانى نعمت در صورتى كه وقتى امنيت و نعمت حاصل گرديده مؤمن و كافر هر دو از آن بهره مىبرند براى اين است كه چون در آيه پيش وقتى در باره اولاد و ذريه خود مقام امامت ميطلبد و جواب ميرسد لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ و نسبت بظالمين ذريه او دعاى او رد مىشود اينجا ادب نگاه ميداد و درخواست خود را اختصاص ميدهد بمؤمنين و كسانى كه ايمان به خدا و روز جزا دارند . وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا شايد اشاره به اين باشد كه مقصود اصلى از تمام نعمتهاى دنيوى بلكه مقصود از آفرينش عالم همان اشخاص موحد و مؤمن با تقوى مىباشد و چون ناموس خلقت و حكمت نظام عالم روى اين پايه استوار گرديد كه بايستى مؤمن و كافر سعيد و شقى صالح و غير صالح همه و همه از جويبار رحمت حق تعالى سيراب گردند اين است كه كافر نيز بطفيل مؤمن از اين خوان نعمت اندك تمتعى ميبرد پس از آن بطور اضطرار و ناچارى داخل آتش مىگردد و اينكه تمتع بردن از دنيا را نسبت بكافر قليل و اندك به حساب آورده شايد نظر باصل نعمت دنيا باشد نسبت بآخرت چنانچه فرمود قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ يا نظر بشدت عذاب آخرت باشد كه در اثر كفران نعمت كفار را مجازات ميكنند .